ŠTA ZNAČI BITI LJEKAR ILI DOKTOR PRIRODNE MEDICINE?
O KAKVOM SE ZVANJU I ZNANJU RADI?
DA LI JE TO PRIZNATO U SVIJETU?
KAKVA SU OVLAŠĆENJA I MOGUĆNOSTI PRIMJENE TOG ZNANJA?
KOJA JE RAZLIKA U ODNOSU NA LJEKARE I DOKTORE „ZVANIČNE” MEDICINE?
Prirodna medicina se bitno razlikuje od „zvanične” ili savremene medicine u smislu obrazovnog sistema, ovlašćenja i primjene .
Biti ljekar ili doktor prirodne medicine nije isto što i biti ljekar ili doktor medicine.
Ljekari ili doktori prirodne medicine ne mogu da rade kao ljekari ili doktori „zvanične” medicine, zato što nemaju ovlašćenja za to, njihove diplome nijesu važeće za taj posao, niti je njihovo znanje pod sadašnjim uslovima primjenjivo u institucijama „zvanične” medicine.
Ljekari ili doktori prirodne medicine nijesu ovlašćeni da daju dijagnoze, da pripisuju ljekove ili bilo koja druga medicinska sredstva, da liječe korišćenjem ljekova i medicinskih sredstava, da obavljaju bilo kakve hirurško-operativne zahvate...
Umjesto davanja dijagnoza, pripisivanja ljekova i drugih terapija zasnovanih na farmaceutskim proizvodima i liječenjem pacijenata na taj i druge načine, što je u prirodi posla ljekara i doktora medicine, ljekari i doktori prirodne medicine imaju savjetodavnu ulogu koja - pacijente i sve one koji su zainteresovani za unapređenje zdravlja i prevenciju bolesti - vodi ka promjeni načina života.
Savjeti se u suštini odnose na konzumiranje prirodne zdrave ishrane, konzumiranje prirodnih sokova od voća, povrća i biljaka, konzumiranje prirodne vode, konzumiranje prirodnih čajeva, velnes tretmane, fizičke aktivnosti, terapije poput klistiranja debelog crijeva, hidro kolon terapije, ozon terapije...
Ove metode, koje su naučno utemeljene i pokazale se kao najefikasniji put ka unapređenju zdravlja i izlečenju bolesti, primjenjuju se na različite, kombinovane i odgovarajuće načine o kojima su vrlo dobro upućeni i edukovani ljekari i doktori prirodne medicine.
U oblasti priodne medicine, s obzirom da se ona zasniva na savjetima o načinu života, važni su znanje i informacije, koji se ne moraju steći u obrazovnim institucijama. Često su to znanje i informacije dio porodične tradicije, prenošenja na pokoljenja, preuzeti sa raznih literatura i spisa, naučeni od drugih poznavalaca...
Savremeni trendovi su, međutim, nametnuli potrebu da se to znanje na neki način institucionalizuje, pa se sve više osnivaju obrazovne institucije iz oblasti prirodne medicine koje, u ponudi, pored edukacije, mogu da imaju i rehabilitaciju.
Prirodna medicina u ovom smislu, danas je najrazvijenija u Americi gdje je svake godine sve više novih koledža. Tako je 1978. godine formirano akreditaciono tijelo ANMAB, koje okuplja koledže iz oblasti prirodne i alternativne medicine, sa ciljem da se ova oblast i pravno reguliše.
Iako svi oni koji žele da studiraju prirodnu medicinu mogu doći do titula savjetnik, nutricionista, ljekar, magistar i doktor prirodne medicine, zato što je to regulisano osnivanjem adekvatnih institucija, sistem obrazovanja u ovoj oblasti je bitno drugačiji nego kod „zvanične” medicine.
S obzirom da ljekari i doktori prirodne medicine imaju savjetodavnu ulogu, to znači i da je školovanje na koledžima prirodne medicine jednostavnije i kraće nego što je to slučaj kod savremene medicine, a i predmeti su znatno drugačiji.
Jednostavnije i kraće školovanje nije posljedica slabijeg kvaliteta u odnosu na školovanje „zvanične” medicine. Naprotiv, prirodna medicina se bavi suštinom medicine, a to je način života čovjeka kao glavni uzrok bolesti, bez ulaženja u nepotrebne, komplikovane i opterećujuće detalje.
Školovanje se svodi na znanja o čovjeku i funkcionisanju njegovog organizma, načinu života, prevenciji bolesti na prirodan način, uzrocima bolesti i izlečenjima bolesti na prirodan način.
Sve je to u ponudi kroz obimne predmete kao što su, između ostalog, ljudska fiziologija i anatomija, zakoni zdravlja, principi ishrane, korišćenje ishrane i bilja u procesima liječenja, priprema zdrave i ukusne hrane, detoksifikacija, savremene bolesti pojedinačno - uzroci i načini liječenja prirodnim putem... Važan segment u obrazovanju je i duhovno zdravlje kod čovjeka, odnosno mentalne bolesti i problemi, uzroci i načini izlečenja. Na pojedinim koledžima studije obuhvataju i predmete o osnovnom upoznavanju sa „zvaničnom” i alternativnom medicinom.
Školovanje na mnogim ovakvim koledžima je moguće i „online”, odnosno preko Interneta, po sistemu „distance learning”(učenje na daljinu), što polako postaje trend u svijetu.
Pored studiranja, studentima prirodne medicine se preporučuje i omogućava boravak na edukaciono-rehabilitacionim centrima, koji se popularno nazivaju lifestyle centri, radi sticanja praktičnog znanja i iskustva.
Znanje i informacije iz oblasti prirodne medicine koriste se u savjetodavne svrhe, a stečene diplome odražavaju nivo znanja. Savjetodavna uloga može se ogledati kroz javne i medijske nastupe, edukativne kampanje, predavanja, lične, neposredne i posredne savjete svim zainteresovanima, i kroz savjete u turističko-hotelskim centrima(lifestyle centri) koji u svojoj ponudi imaju konzumiranje prirodne zdrave ishrane, prirodnih sokova i čajeva, velnes tretmane, fizičke aktivnosti i slične metode...
Brojni zastupnici i najveći stručnjaci iz oblasti prirodne medicine u svijetu su svoje karijere započeli kao ljekari ili doktori „zvanične” medicine, u čemu su bili vrlo uspješni.
Njihov „prelazak” na prirodnu medicinu, koji je doveo do osnivanja obrazovnih institucija i rehabilitacionih centara, omogućio je, između ostalog, novim generacijama zainteresovanim za ovu oblast da direktno stiču znanje i zvanje iz prirodne medicine, ne morajući da pohađaju regularne medinske škole i fakultete.
Rezultati, dokazi, iskustva i istraživanja, koji su dostupni svima onima koji su i najmanje zainteresovani da do njih dođu, pokazuju da je prirodna medicina znatno efikasnija u prevenciji i izlečenju bolesti od „zvanične” medicine.
Zdravko Vučinić